Carolien heeft leven terug dankzij donorhart December 2005
TIEL - Een wonder. Zo vat Carolien Vos uit Tiel samen hoe het voelt om, sinds de zomer van 2003, met een donorhart te leven. "Naast onze zoon Damian het grootste geschenk van m´n leven, zónder mijn man Ronald te kort te doen", vult ze aan. Carolien kreeg haar ´nieuwe´ hart in het UMC te Utrecht. Ze badmintont bij REBATI, en is van plan om in 2008 in Frankrijk mee te doen aan de Europese Spelen voor hart- en longgetransplanteerden.
Bij Carolien (37) werd op haar dertiende, tijdens een sportkeuring, bij toeval ontdekt dat zij een verdikte hartspier had. Door dat nieuws moest ze ook onmiddellijk met korfballen stoppen. "Je bent jong en op zo´n moment valt er veel weg. Trainen en spelen mocht niet meer." Ook het naar school gaan leverde problemen op, maar uiteindelijk kon Carolien aan haar opleiding tot radiodiagnostisch laborant beginnen en met succes afronden.
"Een halfjaar na de geboorte van mijn zoon Damian kreeg ik last van hartritmestoornissen." Met medicijnen en later met stroomschokken werd geprobeerd het ritme goed te krijgen. Uiteindelijk bleken de ritmestoornissen niet meer te verhelpen. Er bleef één optie over: transplantatie. Carolien kreeg dit samen met haar man Ronald te horen. "Ik dacht: zo ziek ben ik toch helemaal niet?". Zij had het er bovendien moeilijk mee dat er iemand zou moeten overlijden om haar leven te redden. "Ik werd naar het UMC doorverwezen en daar is me ook uitgelegd dat de persoon zelf óf de familie had besloten donor te worden. Een bewuste keuze dus."
WACHTLIJST
Ze werd op een wachtlijst gezet en stond daar negen maanden op. De dag dat het verlossende telefoontje kwam herinnert Carolien zich als de dag van gisteren. "Het was erg warm, ik kreeg weinig lucht en was het vertrouwen in een goede afloop verloren. ´s Avonds koelde ´t af en gingen we fietsen; ik op m´n scootmobiel. We waren even voor tienen thuis en even later ging de telefoon. Ik zei daarna tegen Ronald dat er van alles moest worden geregeld, maar vergat erbij te vertellen waarvóór er was gebeld. Eigenlijhk besefte ik niet wat er gebeurde. Dat besef kwam pas toen mijn vriendin nog even langskwam."
Op de dag van de transplantatie realiseerde Carolien zich dat er ook familie was, die van de hartdonor, met veel verdriet. "Dat is de ándere kant en ik zal dat ook nooit vergeten." De zware dag van de transplantatie vindt ze dan ook echt de dag van de donor. "Wij vieren zelf de dag van m´n thuiskomst." Het gaat goed met Carolien, sinds ze haar donorhart heeft. "Wel heb ik nog medicijnen tegen het afstoten, maar ik heb echt het gevoel dat ´t hart bij mij hoort; het voelt als van mezelf."
Jaap Huizinga, één van Caroliens transplantatievrienden, riep onlangs een website in het leven: www.worddonor.nl. Hierop staan verhalen over transplantaties en over het promotieteam, dat het tekort aan donoren moet uitdragen. "Donoren zijn heel belangrijk" benadrukt Carolien. "Dit jaar zijn tweeëntwintig harttransplantaties met succes uitgevoerd. De lijst met mensen die nog wachten telt op dit moment 52 personen.
Bron: Tielse Zakengids, december 2005
Door: Rob Zantinge Foto: Jan Bouwhuis
Acht weken na de transplantatie kwam ik pas "terug op aarde"
Carolien Vos (36) kreeg een nieuw hart. Zij is getrouwd met Ronald en moeder van zoontje Damian.
"Bij een sportkeuring op mijn 13e werd een hartruisje ontdekt. Ik bleek HOCM te hebben: Hypertrofische Obstructieve Cardiomyopathie. Een hartspierziekte waarbij plotselinge dood kan optreden. Ik was constant moe en moest onnodige inspanning vermijden. Toch werd ik pas veel later, tijdens de stage van mijn opleiding tot laborant, écht geconfronteerd met mijn hart. Ik hield het niet vol en mocht na overleg 80% gaan werken. Uiteindelijk heb ik zes jaar over de driejarige opleiding gedaan. Ondertussen was ik getrouwd. Van de artsen mocht ik zwanger worden en we kregen een zoon. De combinatie van werken en moederschap werd al snel te veel.
Ik kreeg ritmestoornissen en werd behandeld met cardioversie, een soort stroomstoot die het hartritme weer op orde brengt. Ik bleef werken, want ik wilde meedraaien in de maatschappij. Maar als ik thuiskwam was ik op. Het huishouden, trap lopen: alles werd te veel. Mijn man draaide thuis overuren. Uiteindelijk belandde ik in de ziektewet en later in de WAO.
Toen ik last kreeg van hartfalen kwam er een traplift en scootmobiel om me te verplaatsen. Ook kreeg ik hulp bij de verzorging van mijn zoontje. Uiteindelijk was een transplantatie nog de enige ´oplossing´. Pas toen ik begreep dat een donor heel bewust een orgaan nalaat, kon ik ervoor gaan. Na negen maanden was er een hart. Wij waren intens gelukkig, aan de andere kant stond een familie met heel veel verdriet. Zo dubbel.
Ik had verwacht dat ik me na de operatie ineens veel beter zou voelen, meer energie zou hebben. Maar het herstel ging traag. Mijn spieren waren niets gewend, de pedalen van de hometrainer kreeg ik amper rond. Ook voelde ik me erg onzeker en in de war. Pas na een week of acht kwam ik weer een beetje terug op aarde. Ik sloeg door, wilde ineens van alles ondernemen, inhalen. Sinds een paar maanden lukt het om rust en regelmaat in mijn leven te krijgen. Ik ben nog niet zo sterk als een ´gewoon´ persoon. Maar met een beetje hulp kan ik nu wel zelf mijn gezin laten draaien, fietsen, een dagje winkelen. Het belangrijkste is dat ik er nu eindelijk echt kan zijn voor mijn zoon. Leuke dingen doen, stoeien in de tuin.
Een getransplanteerde heeft een kortere levensverwachting dan ´normaal´. Ik probeer daar niet te veel bij stil te staan. Ik geniet van het moment en kijk positief naar de toekomst. Naast mijn zoon, is mijn hart het grootste geschenk in mijn leven. Dankzij ´mijn´ donor heb ik een nieuwe kans. Ik vind het bijzonder dat mensen dit voor elkaar over hebben."
Heeft u vragen en/of opmerkingen dan kunt u Carolien mailen:
Caro.da@inter.nl.net
Bron: Carolien Vos / Viva 27-2005
Foto: Familie Vos
